Recensie: Christopher Paul Stelling – Labor Against Waste

CPS-LabourAgainstWasteLabor Against Waste
cd-album
Anti
4,5 sterren

De oorspronkelijk uit Florida afkomstige singer-songwriter Christopher Paul Stelling was als tiener al een blad in de wind. Hij maakte zijn schoolopleiding niet af maar ging, zoals de bekende Amerikaanse schrijver Jack Kerouac, enkele jaren op reis door de verschillende staten van Amerika op zoek naar zijn eigen identiteit.
De 33-jarige artiest heeft gedurende die levensreis zichzelf ingelezen in literaire meesterwerken tijdens een baantje in een boekenzaak, geluisterd naar meesterlijke liedjesschrijvers als Waylon Jennings, Van Morrisson, Bob Dylan en Tom Waits en gedurende vele fingerpick gitaaruurtjes zich helemaal ingespeeld in de verschillende stijlen van blueslegendes Skip James en Mississippi John Hurt en banjogrootheden Dock Boggs en Roscoe Holcomb.

Christopher Paul Stelling nam toen hij in 2012 in Kentucky boven een begrafenisonderneming woonde zijn debuutalbum Songs Of Praise And Scorn op. Een jaar later bracht hij ook zelf False Cities uit. Daarna stortte hij zich op het touren langs poppodia in Europa en Amerika. Inmiddels heeft hij een contract getekend bij het label Anti en komt zijn eerste labelrelease Labor Against Waste van de pers afrollen.

Waar Christopher Paul Stelling voorheen alles alleen deed krijgt de reislustige zanger op deze plaat bijval van zangeres Julia Christgau. Die met haar heldere stemgeluid een prachtig contrast is tegenover Stelling’s lagere, zacht gruizige stembereik. Ook instrumentaal wordt zijn geluid aangevuld door Kieran Ledwidge op viool, Danah Olivetree met de cello, en Lis Rubard op de hoorn en bugel.

Albumopener ‘Warm Enemy’ opent licht en vrolijk met rap tjirpend snarenspel en bijbehorend voetgestamp en handgeklap van het achtergrondkoor dat we bij folkmuziek mogen verwachten. Terwijl er zachtjes gezongen wordt “Time don’t mean nothin’ if you waste it, good advice is gonna cost you, a little effort’s always free.”

Een gemakkelijk overgang wordt er gemaakt naar ‘Revenge’ die in dezelfde melodie doorstroomt als ‘Warm Enemy’, maar ditmaal met een bluegrassklank door het gebruik van de banjo. Wederom krijgen we goede raad in gezongen. Het vasthouden aan wraakgevoelens is geen goed idee. “Ain’t no sweetness in revenge.”

Het prachtig klein en intiem gehouden ‘Scarecrow’ opent met zacht snaargepluk en een door hem prevelend gezongen “Breathe, breathe it out . Lay your burdens down to rest. Breathe through the doubt. Never let them get the best of you.” voordat Julia Christgau haar stem toevoegt en de drums, harmonica en hoorn bijvallen.

Het tempo wordt flink opgekrikt met het heuse opjuttende ‘Horse’. Gitaar en violen strijden met elkaar om het al duivelse tempo nog verder op te jagen. Vervolgens leidt een straffe country strum het strijdlied ‘Death Of Influence’ in. ’i said the death of influence must grow strong, if we’re ever to get on.’

Maar ook de gevoelige snaar wordt geraakt, zoals in afsluiter ‘Too Far North’, dat als een hommage is geschreven voor een vriend van Christopher Paul Stelling.

Een man met muziek in het hart, poëzie op de tong, het muzikale talent in de vingers en de reislustigheid in de benen een perfecte samenstelling voor een folkartiest. Dat hij nog maar vele kilometers mag maken in het livecircuit.

Oorspronkelijk geschreven voor en gepost op FestivalInfo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s