Recensie: Ivo Gleeman – Wander About

IvoGleeman-wander-aboutWander About
cd-album / download-album
singer/songwriter / folk
M.A.R.S. Worldwide

Door de aderen van de Rotterdamse singer/songwriter Ivo Gleeman stroomt het bloed van een troubadour, een reislustig man die muziek speelt waar hij maar kan. De afgelopen anderhalf jaar reisde Ivo dwars door Australië en Nieuw Zeeland, waar hij inspiratie opdeed voor zijn debuutalbum Wander About. Een naam die perfect past bij deze muzikale ‘rondzwerver’ en de twaalf nummers die deze cd vullen.
Met zijn trouwe twaalfsnarige gitaar en footdrums en de spaarzame toevoegingen van mondharmonica en mandoline weet deze liedjesschrijver je met gemak mee op reis te nemen. Soms zonnig en vrolijk en dan weer donker en ruig, een duidelijk afwisseling in emotie en gevoelens. In deze twee uitersten blinkt hij uit.

Nog niet alle songs zijn van dat sterke kaliber, maar zelfs die buitenbeentjes vallen nog altijd in de categorie makkelijk weg te luisteren.

De korte instrumentale opening en titeltrack Wander About trapt wat duistertjes af. Een Keltisch tintje door de ferme aanslagen op de gitaarsnaren in het lage tonen register zorgt dat het voelt alsof er een storm binnen komt rollen.

One For The Road is dan ook een frisse douche ter vergelijking met het voorgaande. Een vrolijk drinknummer waar Ivo’s stemgeluid lichtelijk richting Bryan Adams neigt. De vele uurtjes die hij gespendeerd heeft in zijn Rotterdamse stamkroeg Paddy Murphy’s  zullen hoogstwaarschijnlijk gevuld zijn met dezelfde herkenbare klanken. Drink er nog een, kom nog twee en dan naar huis.

Evenzo gemoedelijk is Moving On dat zachtjes voort deint in de reislustige sfeer. Steeds maar verder en verder gaan. In een warme omarmende toon horen we Ivo zingen “I am off to the land, Where the wind blows my name, Softly glide past the fields…”

 

Reislust bestaat soms ook uit de het willen verdwijnen weg van alles en iedereen. Dat horen we terug in de Nick Cave-achtige Disappear. Waar het choppy bluesgitaarwerk van Ivo zijn duistere toon perfect omlijst.

Maar favorieten zijn toch wel The Gate waarin sleazy en gruizige gitaarspel aangevuld wordt met mondharmonica en Ivo gooit ook meer grit in zijn stemgeluid. Stampende tralies schuddende blues rock “Stop rattling my cage, Release the shackles from my feet now, You got to set me free”  En de door een eindeloze treinrit door Australië geinspireerde afsluiter Desert Sun, waarin de slide gitaar á la Seasick Steve wordt ingezet.

Ivo schittert echt wanneer hij songs speelt in de extremen, zowel in zijn liefelijke refreinen als in de gruizige ondertonen, de rest klinkt nog wat als opvulling.  Maar zeker weten dat bij een volgende release we daar niet meer op hoeven te rekenen.

Oorspronkelijk geschreven voor en gepost op Popunie

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s