Recensie: Frédérique Spigt – The Medicine Show

20305The Medicine Show
cd-album / download-album

folk / country / blues
Coast to Coast

De rasechte Rotterdammer Frédérique Spigt, die nooit wordt gespot zonder haar trouwe Saarlooswolfhond Lucas, heeft sinds de jaren tachtig een behoorlijke muzikale reputatie opgebouwd. Ze was eerst de frontvrouw van rockband I’ve Got The Bullets en het door de tijdsgeest wat minder succesvolle A Girl Called Johnny. Ze ging na haar geslaagde deelname aan het Nationale Songfestival in 1998 solo verder. Deze intrigerende vrouw, een tijd terug door onze razende reporter Marel Kroon geïnterviewd, komt nu met haar nieuwe album en theatertour The Medicine Show.

The Medicine Show was in Het Oude Westen in het Amerika van de negentiende eeuw een bekend fenomeen. Een reizend gezelschap met verhalenvertellers, goochelaars, muzikanten en een dokter. Of beter gezegd: een charlatan, die tonic verkocht tegen alle denkbare ziektes en ongemakken. De dokter wist raad met zijn alles helende elixir, zoals Frédérique raad weet met uw zielenpijn.

De veertien tracks vertellen elk hun verhaal van liefde, bedrog en de dood, oftewel het zware leven op de prairie. De multi-instrumentalist Spigt speelt op deze plaat van alles en nog wat. Ze zingt, in haar verhalende stijl natuurlijk, speelt harmonica, xylofoon en percussie, maar pakt ook de gitaar, piano en trompet erbij. Daarbij speels variërend met muziekstijlen als Americana, folk, country, blues, bluegrass en een vleugje good old rock’n roll. Net als bij het reizende circus is er dus veel te beleven voor iedereen.

Albumopener The Medicine Show opent het tentdoek van dit concept album in hillbilly stijl met opzwepende banjo van Janos Koolen en Spigt die ons bezingt wie en wat we allemaal kunnen verwachten van dit rondreizende theater.

In eerste single Nos Levantaremos gaan we de grens naar Mexico over met de latin ritmes van de akoestische gitaren van Jan van der Meij, Janos Koolen en Joost van Es en de Marriachi trompet van Spigt.

Wat is het Wilde Westen zonder een rodeo? Niets natuurlijk. Daarom krijgen we de krachtmeting tussen cowboy en rodeostier te horen in Blueberry Wine. Met snel en energiek fiddle werk van Joost van Es en de gruizige vertellende stem van Spigt zit je op het puntje van je stoel te luisteren.

Ook het qua tekst niet zo voor de handliggende A Face In The Crowd, die door Spigt en producer Gabriël Peeters opnieuw gearrangeerd is, past toch in het plaatje. Dit komt door de slimme keuze van minimale instrumentatie in de vorm van banjo, slide-gitaar en mondharmonica. Met afsluiter en tweede single Christmastime In Jail wordt op een erg sobere manier alleen de kerst gevierd in de cel.

Oorspronkelijk geschreven voor en gepost op: Popunie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s