Tim Holehouse, ‘Grit’

TimHolehouse_Grit_cover
Released:
2011
Site: http://www.timholehouse.com

Van onder het gruis

Tim Holehouse pint zich niet vast op een genre of twee. Ook ditmaal heeft de Canadese frontman zijn blik verruimd en de afslag genomen richting de blues. Maar wel met een eigen invulling daarvan. Niet vreemd, want hij heeft ook nog een metalkant in zich, die hij uit via zijn andere muzikale projecten.

Albumopener ‘Blood to spill’ hakt er stevig in met een heftig partijtje drummen van Michael Howe. Daarnaast maakt het bijna hysterische toetsenwerk van Christopher Derrick het nummer erg hyper. Luisterend naar ‘Creeping death’, begrijpen we de albumtitel ‘Grit’ wel. Het geheel klinkt wat gruizig, voornamelijk het rauwe stemgeluid van Holehouse en de straffe, bondige begeleiding op drums en gitaar.

In ‘The prisoner’ wordt er gespeeld met het tempo, iets dat we in de blues wel meer tegen komen. Maar deze song is instrumentaal weinig inspirerend en klinkt erg kaal. Al heeft dat ook wel een kracht, mits het goed wordt uitgevoerd.

‘Broken bones’ klinkt een stuk bedeesder dan de rest, maar wordt wel met een dosis gipsysound vermengd. Het gaat goed samen met dat onderdrukte gevoel van de blues. Het klarinetwerk van Christopher Derrick werkt er ook flink aan mee.

Met ‘The devil, went back down to Georgia’ zijn we bij de b-kant van dit album aangekomen en hier weet Holehouse met een soort van ‘We will rock you’-beat zijn stempel te zetten op een veel bezongen bluesonderwerp. Voor de rest is de song gestript van enige opsmuk. Kaal en elementair, meer is ook niet nodig. Het tempo van ‘Into Mexico’ evenals de hardere, soms snerpende begeleiding en de schreeuwende uithalen, zorgen ervoor dat deze track de vreemde eend in de bijt is. De noemer blues is hier niet van toepassing. We zouden het eerder categoriseren onder vuige rock.

De intro met de twang van de gitaar zet de toon in ‘Rogues gallery’ en hier komt het gruizige stemgeluid van Holehouse wel sterk over. Denkend aan de buitenbeentjes, de stouterikken van de maatschappij, horen wij toch graag zo een raspende, grauwende diepe stem. Afsluiter ‘Long road to nowhere’ is ook weer wat schreeuweriger dan hoe wij onze blues het liefste horen. Het onderliggende gevoel van de blues zit wel verweven in de song, maar er wordt toch te veel op rock of zelfs metal geleund.

Een klein half uurtje weet het drietal ons te vermaken. Maar misschien valt het album beter te smaken met een glas Jack Daniels in de hand. ‘Grit’ is een interessant uitstapje van deze blijkbaar nog naar een eigen genre zoekende band.

Tracks: Blood to spill /Creeping death /The prisoner /Broken bones /The devil, went back down to Georgia /Into Mexico /Rogues gallery /Long road to nowhere

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s