The Clientele, ‘Minotaur’

TheClientele_Minotaur_cover
Released: 2010
Site: http://www.theclientele.co.uk/

Achtergelaten in het doolhof

Wat kan er gezegd worden van de Londenaars Alasdair MacLean (zang en gitaar), Mark Keen (drums), James Hornsey (bas) en Mel Draisey (viool, keyboards, percussie en achtergrondzang) die gestalte geven aan The Clientele? Vooral dat ze erg productief zijn. In de laatste tien jaar alleen al kwamen ze met zes albums, vier ep’s en nu het mini-album ‘Minotaur’. Mini is zeker de juiste benaming want met acht tracks die alles bij elkaar nog geen dertig minuten bevatten, kunnen wij er niet meer van maken. In vergelijking met hun voorgaande werk valt ‘Minotaur’ ergens in de middenmoot, niet wereldschokkend en naar verwachting zal ook ditmaal niet de doorbraak bij het grote publiek worden behaald. Een kleine schare trouwe fans hebben ze wel in pacht maar desondanks lijkt het erop dat Europa niet echt op het viertal zit te wachten. Amerika heeft wel interesse, wat leidde tot meerdere tournees aan de andere kant van het grote water.

Na het geswitch binnen de genres op hun vorige albums begint ‘Minotaur’ ditmaal met indiepop geïnjecteerd met een jaren zestig-gevoel. De toevoeging van de elegante viool trekt deze track op en geeft het dat dromerige gevoel dat nog eens versterkt word door de fluisterende zang.

‘As the world rises and falls’ is een song waar het viertal zich blijkbaar lekker in voelt. Het klinkt erg vertrouwd en bijna zomerachtig, zodat de poptrack soepel voortvloeit. Licht ritme aangegeven op de cimbalen en een licht gitaarlijntje is meer dan genoeg eigenlijk. Meer upbeat is ‘Paul verlaine’ waar wij al snel bij mee zaten te hummen, vooral door het achtergrondkoortje. Ook het uiterst korte ‘Strange town’ ligt lekker in het gehoor, al zijn beide niet gedenkwaardig genoeg om een extra draaibeurt op de cd-speler te bewerkstelligen.

Een bizarre pianosolo wordt ons voorgeschoteld met ‘No. 33’ welke daarna weer wordt overtroffen in rariteit met het verhalende en gesproken ‘The green man’, aangevuld met creepy geluidseffecten. Wij hadden in ieder geval niet verwacht een spookverhaal te horen halverwege dit album. Is dat een pluspunt? Nee, niet echt, maar dit onverwachte zal wel zorgen dat The clientèle je even zal opvallen.

‘Nothing here is what it seems’ mag deze vreemde collectie afsluiten en doet dit redelijk, wat voornamelijk aan Alasdair Maclean verzuchtende zangstem toegekend kan worden. Nergens springt ‘Minotaur’ ons naar de keel en daarom valt de cd meer in de categorie kwantiteit dan kwaliteit.

Tracks: Minotaur / Jerry / As the world rises and falls / Paul verlaine / Strange town / No. 33 / The green man / Nothing here is what it seems

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s