The Bees, ‘Every step’s a yes’

TheBees_EveryStep_sAYes_cover
Released: 2010
Site: http://wearethebees.tumblr.com/

zonnige zoemende zwerm

Het Peruviaanse avontuur van leadzanger Paul Butler, waar hij met een sjamaan een met Ayahuasca opgewekte trance onderging, heeft duidelijk zijn uitwerking gehad op dit album. Net zoals de samenwerking met Devendra Banhart aan diens album. Drie jaar na het album ‘Free the bees’ is het nog altijd retro dat de klok slaat voor de zes mannen uit de Isle of Wight. Maar ze hebben hun stijl in tussentijd wel verfijnd waardoor dit vierde album een stuk ingetogener klinkt. Niet dat ze voorheen erg ruig speelden, maar er zat wel meer funk in. Nu zijn de nummers mellow tot op het punt dat ze in elkaar overvloeien. ‘The Bees’ zijn opgeschoven van psychedelische rock naar positieve psychedelische folk met daarin invloeden uit soul en reggae.

Voor een zeskoppige band klinkt het album erg intiem, veel kleinschaliger dan je zou verwachten. Deze laidback feel zorgt er voor dat geen van de tien tracks er uitspringt. De basis van akoestische gitaar en het Hammond-orgel wordt aangevuld met instrumenten zoals de sitar, dulcimer en Latin percussie. Het geeft het album een erg zonnig gevoel, waardoor een song zoals ‘I really need love’ met zijn snelle akoestische getokkel zeker niet zou misstaan in een vrolijke reclamespot.

Het summum van mellow op deze cd is ‘Winter rose’ met zijn reggaetrompetten die de vocalen van Butler navolgen terwijl de percussie en het orgel een gevoel geven van klotsende golven op een strand waar wij graag zouden vertoeven.  In ‘Silver line’, met de standvastige beat van de trom en de lichte gitaarbegeleiding, wordt meer dan genoeg ruimte aan de stemmen van de heren gegeven, waardoor ze klinken als een modernere versie van Simon & Garfunkel of Tim Hardin.

Moeilijker om in te komen is het hypnotiserende ‘Pressure make me lazy’ met het gebruik van de zhiter. Een song waar veel in gebeurt, waardoor het nodig was om hem meermaals te beluisteren vooraleer we er alles uit opgepikt hadden. Het vrolijkste nummer ‘Gaia’ blijft tot het laatst bewaard. Het bestaat voor het overgrote deel uit instrumentale mariachitonen van Mexicali blazers. Van die levendigheid hadden we graag meer teruggevonden op dit album.

‘The Bees’ is zo’n band die als ze er even niet zijn ook niet gemist worden, maar als je ze dan weer hoort, vraag je je steeds weer af waarom ze nog niet zijn doorgebroken. De muziek is erg aangenaam, maar niet veelzeggend en zou waarschijnlijk ook door een andere band gespeeld kunnen worden. Misschien moeten we daar ook niet over nadenken en gewoon ons nog eens lui uitstrekken en verder luisteren.

Tracks: I really need love / Winter rose / Silver line / No more excuses / Tired of loving / Change can happen / Island love letter / Skill of the man / Pressure make me lazy / Gaia

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s