Loney Dear – Hall Music

LoneyDear_HallMusic
Released: 2011
Site: http://loneydear.com/

Breekbaar als glas

Singer-songwriter Emil Svanängen, de man achter Loney Dear zonder de komma die in 2009 verdween, heeft de productierem nog niet ingetrapt. Hall Music is het zesde album dat hij in zijn thuisstudio heeft geproduceerd sinds 2003. Na de Amerikaanse tour voor de cd ‘Dear John’ ging hij in Zweden een nieuwe uitdaging aan door zijn oudere werk op te voeren samen met kamer orkesten. Wat hem inspireerde om dit nieuwe album te maken met een groter instrumentarium. Ondanks die uitbreiding is de sound vrij fragiel en ingetogen met een enkele bombastische uitspatting. Trouw blijvend aan de frisse noordelijke sound zoals we die wel kennen van Jonsi, Sigur Rós. Maar trekjes van Belle and Sebastian en Bon Iver klinken door in de zielstrelende tracks.

Het orgel dat ons liefelijk de liefdesballad ‘Name’ binnenleid samen met het bijna prevelende stemgeluid van Svanängen wordt stilaan omgevormd naar het schellere geluid van de synthesizer. Malin Stahlberg voegt haar vocalen toe in ‘My Heart’ maar ook de rest van de song is gevuld met een uitbouw aan geluiden. Waaronder het gebeier van klokken, de lichte gitaar aanslagen en nog zoveel meer dat het lijkt of er een heel orkest in de studio heeft gestaan. De oren krijgen het rustiger als we naar ‘Loney Blues’ luisteren, nog steeds goed gevuld met zelfs een xylofoon solo, maar genoeg rust om een aardige tegenhanger te zijn voor de intensere tracks.

‘Calm Down’ gespleten persoonlijkheid begint lyrisch zeker met de pauk-achtige percussie, maar als de vibrafoon invalt na tweeënhalve minuut verschuift de sound richting een vrolijke jazznoot. Vreemd genoeg werkt het wel. Svanängen gaat de hoogte in bij ‘D Major’ richting een koorknaapachtige falsetto samen met zijn akoestische gitaar.

De mix van het hoge register van het orgel en de zwaardere ondertoon van de tuba, trombone en drums in ‘Largo’ geeft een aardige belofte die jammer genoeg net niet helemaal nagekomen wordt. Dit wordt dan goed gemaakt in het prachtige en minimaal bezette ‘Young Hearts’ waar enkel de piano en het orgel hun bijval doen. De vete tussen de strijkers en de blazers barst los tijdens ‘Durmoll’. Ståhlberg is terug voor de prachtige afsluiter ‘What have I Become’ dat het melancholiek van het album teniet doet. Verbazend vrolijk en bijna dansbare in vergelijking met de andere.

Etherische harmonieën en arrangementen daar is Hall Music mee gevuld maar soms kregen wij het gevoel dat minder beter was geweest. De laagjes binnen enkele tracks kwam gedwongen over. Toch zijn de elf tracks tezamen een welkome aanvulling in de groeiende discografie van Loney Dear.

Tracks: Name / My heart / Loney blues / Calm down / Maria, is that you?/ D major/ Largo / Young hearts / Durmoll / I dreamed about you/ What have I become?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s