Gillian Welch, ‘The Harrow And The Harvest’

gillian_welch-the_harrow_and_the_harvest
Released: 2011
Site:http://www.gillianwelch.com/

Oogstfeest

Na hard zwoegen is het eindelijk weer goed boeren voor Gillian Welch. Want ondanks dat ze de voorbije acht jaar wel te horen was op albums als ‘The king is dead’ van The decemberists en het debuut ‘A friend of a friend’ van haar partner David Rawlings bleef een eigen vijfde eigen release uit door een tergende schrijversblok. Toch is die droogte goed doorstaan en kan de geweldige oogst die is binnengehaald met ‘The harrow and the harvest’ dan ook gevierd worden.

Welch die met haar contributie aan de soundtrack van Coen Brothers filmhit ‘O Brother, Where Art Thou?’ zich bij het mainstream publiek introduceerde keert na de vollere sound van de in 2003 verschenen ‘Soul Journey’ weer terug naar haar americana en folk roots. Het kaf werd van het koren gescheiden in het instrumentarium met de onderliggende gedachte dat minder, veelal meer is. Meer dan twee akoestische gitaren, de twee samensmeltende stemmen van Welch en Rawlings en een enkele toevoeging van de banjo en harmonica was dan ook niet nodig. Voor de ritmesectie werd er volstaan met handgeklap of getik op de klankkasten.

Een kille wind waait door ‘Scarlet town’ en bezorgt ons dan ook kippenvel. Met de eerste noten van Welch en het getokkel van Rawlings op de akoestische gitaar wordt een wonderlijk folkverhaal geschilderd. Die kou wordt verbannen door de warme country, jazz klanken van ‘Dark turn of mind’. Een elegante melancholieke song die voortkabbelt. De haast van de wereld is makkelijk achter te laten met dit album.

‘The way it will be’ kon niet weggelaten worden, gezien dat het al enkele jaren een live favoriet is. Een klassieker op zich waarbij er zo geharmoniseerd wordt dat de twee stemmen zich versmelten tot een betoverende stem. Waarbij het gitaarwerk zich zo minimaal erdoor begeeft dat de vocalen van het duo alle aandacht opeisen. Er is ruimte voor meer tempo zoals in ‘The way it goes’ die ondanks de sombere teksten over economie, drugs en depressie flink word opgepept door Rawlings gitaarsolo’s.

Mijmerend zijn de zeseneenhalve minuten van ‘Tennessee’. Vooral het refrein van “It’s beefsteak when I’m working, and whiskey when I’m dry.” is het verlangen terug te horen is in Welchs stem. Aanstekelijk is ‘Six white horses’ waar de harmonica zijn rol pakt evenals de vrolijke banjo en het geïmproviseerde percussiespel van handgeklap. Als een smeltrivier uit de Appalachen komt hij onze oren binnen stromen.

Voor het einde is de tijd uitgetrokken, de rem gaat er vol op. De country folk song ‘The way the whole thing ends’ voelt alsof je je lekker uitstrekt heerlijk warm, loom en lui. Een lied zoals het te horen zou zijn tijdens de Amerikaanse Dust Bowl.

Op deze cd kunnen we gerust weer acht jaar teren, maar we hopen dat dat niet het geval zal zijn. Want Welchs vruchtbare mix van bluegrass, americana en folk is er toch een die wat vaker geoogst zou mogen worden.

Tracks: Scarlet town / Dark turn of mind / The way it will be / The way it goes / Tennessee / Down along the Dixie line / Six white horses / Hard times / Silver dagger / The way the whole thing ends

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s