Giant Sand, ‘Blurry blue mountain’

GiantSand_BlurryBlueMountain_cover
Released:
2010
Site: http://howegelb.com/

Grootvaders wijsheden

In hetzelfde jaar waarin debuutalbum ‘Valley of rain’ zijn 25ste jubileum viert, brengt Howe Gelb, ook de grootvader van de alt-country genoemd, ‘Blurry blue mountain’ uit. In die 25 jaar heeft Gelb evenzoveel albums uitgebracht en een deel daarvan wordt opnieuw uitgegeven om dit jubileum te vieren.

De vijftiger stond aan de grondslag van de Americana. Met het verstrijken van de jaren is de behoefte om te imponeren met veel bombarie vergaan, zodat deze cd gevuld is met warme, ingetogen tracks. Het album is opgenomen tussen slapen en waken, en zo klinkt het ook wel. De meeste nummers doen erg dromerig aan, ondanks dat ze gevuld zijn met grootvaders wijsheden en diepe gevoelens overgoten met gruizige gitaren, cowboyritmes, en retrospectieve ballades. Deze singer-songwriter neemt ons terugblikkend mee over de vlaktes van Arizona, waarbij hij de stijlen van Leonard Cohen, J.J. Cale en Johnny Cash samenbrengt.

Met ‘Fields of green’ kijkt Gelb terug op zijn tijd als artiest. ‘Now I amble over fifty/And the longest hours move so swiftly/Such young fresh folk look to me as pathfinder’. Goede advies is er in de vorm van teksten als ‘Kiss your girl as if it was the last time’ in ‘The last one’, ingetogen begeleid door akoestische gitaren en de lapsteel. Je weet immers nooit wanneer het de laatste keer zal zijn. Het vertellende ‘Ride the rail’ is zo’n track als Johnny Cash ons bracht, al is Gelbs stem niet zo rauw. Het tempo stoomt voort als een locomotief door een stoffig landschap door de steel gitaar en de weerkerende aanslagen op de bassnaren.

Het countryduet ‘Lucky star love’ met Lorna Kelly is om bij weg te smelten, vooral om het contrast tussen haar frisse zangstem en het wat doorleefdere geluid van Gelb. Pittiger á la Frank Black wordt het met de nieuwe versie van ‘Thin line man’. Het origineel is te vinden op ‘Ballad of a thin man’. ‘Brand new swamp thing’, dat ook al in het repertoire voorkwam, doet het goed met zijn zuidelijke twang, bajou blues gevoel en het geinige moment waarop er een loopje op de gitaar wordt gespeeld dat doet denken aan een tokkende kip. 

Her en der wordt er dus wel afgeweken van Americana, zoals met ‘Time flies’, dat iets jazzier is in zijn opzet door het loungy pianospel. We worden nog eens verwend met Kelly’s warme stem wanneer ze meezingt in de pianoballad ‘Love a loser’. De pit van vroeger is dan minder, maar daarvoor krijgen we de heerlijke doorleefde stijl die ze nu spelen in de plaats. Al wordt er soms nog wel even teruggegrepen naar het enthousiasme uit hun jeugd.

Tracks: Fields of green / Chunk of coal/ The last one / Monk’s mountain / Spell bound / Ride the rail / Lucky star love / Thin line man / No tellin’ / Brand new swamp thing / Erosion / Time flies / Better man than me / Love a loser

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s