Alexi Murdoch, ‘Towards the sun’

AlexeiMurdoch_TowardsTheSun_cover
Released:
2011
Site: www.aleximurdoch.com/

Zonnestraaltjes

De Londense, maar nu in Amerika wonende singer-songwriter Alexi Murdoch komt dit jaar met een heruitgave van de in 2009 al verschenen ‘Towards the sun’. Blijkbaar waren de 5000 stuks toen niet genoeg voor de fans. Zijn muziek doet het ook goed als soundtrack. Zo hoorden we ‘Orange Sky’ langskomen bij series als ‘Prison break’, ‘The O.C.’ en ‘House’.
De vergelijking met de te vroeg overleden Nick Drake is gauw gemaakt. Ondanks de generatiekloof tussen de twee heren brengen beiden een weemoedigheid in hun nummers door melodieuze gitaarlijnen en warme zuivere zangtonen. De zeven liedjes van ‘Towards the sun’ bestaan voornamelijk uit het kundige getokkel en de warme stem van Alexi. Zo nu en dan worden die aangevuld door de gastmuzikanten Jon Natchez, Kelly Pratt van Beirut en Kyle Resnick van The National. Daardoor wordt zijn stroperige whiskey gitaarspel gelukkig iets verdund met een fris vleugje van de blazerssectie.

‘Towards the Sun’ voelt in zijn opbouw aan als een zonsopgang aan de kust. Met het ritmische getokkel en de vocale golvende opbouw en afgang weet Alexi de zonnestralen binnen te halen. Waar een tekenaar met schaduwen zijn tekening aanvult voor diepgang, weten de blazers Pratt en Resnicks hier met minimale begeleiding het geheel tot een kunstwerk te verheffen.

Ook in ‘At Your Door’ is het instrumentarium licht en zeer subtiel waardoor de eenvoudig rijmende teksten niet ondergesneeuwd worden en hun kracht behouden. De breekbare sound van Alexi zou zich kunnen lenen voor het bezingen van het geloof. Daarom deed de dubbelzinnigheid van de karakters  in ‘Some Day Soon’ ons dan ook niet echt verbazen. Want hier zou zowel de hemelse vader en moeder Maria bezongen kunnen worden als bijvoorbeeld een archetypisch stel ouders. Iets wat er eigenlijk niet toe doet, want het klinkt prachtig.

De zonnestralen uit het begin worden in ‘Through the Dark’ omgeruild voor maanlicht. Dat creëert een eenzame en intieme track. De fraaie afsluiter ‘Crinan Wood’ heeft door het gebruik van de ukelele een frisser geluid dat ons bij de les houdt. Met zijn conversatie-achtige vocalen snijdt deze song als een lichte regenbui door de drukkende warmte heen.

De cd kabbelt als een rustig riviertje voorbij, wat kan zorgen dat de aandacht van de luisteraar na het zoveelste wat monotone nummer verslapt. Iets wat op zijn debuut album ‘Time Without Consequence’ wel anders was door de grotere variatie.

Tracks: Towards the sun,  At your door, Some day soon, Slow revolution, Through the dark, The light (Her hands were leaves),  Crinan Wood

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s