Moi, le voisin – ‘Dis’

moi, le voisin
stijl:
folk/folklore/indie
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

Sinds de vorige cd ‘Idiots’ is het trio Benjamin van Vliet, Laurens Ham, Lot Broos veranderd in een kwartet met de aanwinst van Tijn van de Wetering. Daarnaast zijn er ook de helpende handen van een viertal muzikale gasten. Het welbenoemde derde album, ‘Dis’ is gevuld met tien nieuwe tracks. Hoewel, ‘Little Johnny Brown’ is eigenlijk een geleende song van Bessie Jones en Sam Amidon. Maar met zijn excentrieke stemgeluid en de closeharmoniëen van de andere drie leden weet Benjamin deze song geheel naar eigen hand te zetten. Knap staaltje werk zeker met de minimale tekst van het nummer.

Albumopener ‘Randsteder’ begint met een bezwerende piano-intro die vervolgens wordt uitgebreid met de meerstemmige lagen van het viertal en het bedeesde drumwerk van Benjamin evenals de snaarbewerkingen van Tijn op bas en Lot op cello. Ook ‘When We Do Not Sing (Frühstück)’ weet ons te charmeren met zijn upbeat folk zoals we die ook terughoren in de muziek van Mumford & Sons en Noah & The Whale. Dan is er het eveneens vrolijk klinkende ‘Horsey’ ditmaal door de toevoeging van warme accordeon-noten, het Spaanse rappe gestrum op de akoestische gitaar en het handgeklap, waarbij de cello van Lot het geheel weer samenbundelt. Dan is er ‘Run Back’ met zijn bedrieglijk simpel klinkende eerste tonen, maar na 2 minuten bouwt het nummer uit en krijgt het instrumentarium meerdere lagen terwijl Benjamin van Vliet zijn karakteristieke krakerige stemgeluid gebruikt om ons te omwinden en verloren achter te laten in een bijna stilte waarna er een tweede intensere opbouw wordt gecreëerd.

‘Werewolves’ is wat donkerder dan de rest, waarbij zowel de instrumenten als de stemmen van belang zijn. Het meerstemmig gezang van “Werewolves” heeft net zo’n grote impact als bijvoorbeeld de melodica, piano of de cello. Een song die lichtelijk kakofonisch is, maar toch binnen de lijntjes blijft. ‘Told Them Nothing’ met de brekende stem van Benjamin die licht boven de geluiden van een dierenveiling uitkomt, voordat deze weggesampled wordt, en de harmoniserende backingvocals van Laurens, Lot, Tijn en Thijs met hem samensmelten. De lichte begeleiding op de akoestische gitaar en snaredrum maakt dit een aangename en grappige track om naar te luisteren.

Het slepende countrydeuntje ‘Hastala (Canción De Manuel)’ heeft eveneens een leuke sample als intro, een oud radiofragment over eieren. Het tempo wordt wat opgevoerd halverwege en opeens gaan we van country naar mariachi, een bijna brallend Mexicaans deuntje. Met afsluiter ‘A Monument’ krijgen we Moi, le voisin in bijna pure vorm te horen. Zonder moeilijke refreintjes, of de instrumentatie die over elkaar galoppeert. Nee, de stemmen van het viertal harmoniëren met elkaar en brengen de luisteraar dan ook na de zeer diverse songs met beide benen terug op terra firma.

De muziek van Moi, le voisin is nog steeds niet super toegankelijk voor het grote publiek, en eigenlijk hoeft dat ook niet. Wij prijzen het viertal in ieder geval wel voor de houvast aan de eigen stijl en dan spreken we niet alleen over de muziek, maar ook over waar ze deze opvoeren. Zoals in kraakpanden, huiskamers enzovoorts, slechts een enkele keer voeten zettend op “erkende” concertpodia.

aantal tracks: 10
speelduur: 42:35 minuten
site: http://moilevoisin.bandcamp.com/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s