Wouter Hamel – ‘Lohengrin’

wouter hamel
stijl:
pop/jazz
wat: cd/lp
label/eigen beheer: Dox Records

Dat Wouter Hamel een gouden keeltje heeft is zeker. Sinds zijn afstuderen aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht heeft hij Nederlands Jazz Vocalisten Concours gewonnen, in meerdere tv-programma’s opgetreden en wist samen met zijn band al twee eerdere albums uit te brengen die met goud en platina gewaardeerd zijn. Meerdere muziekprijzen werden dan ook aan de voeten van Hamel gelegd waaronder: een Essent Award, De Eerste Prijs, en de Zilveren Harp. Daarnaast zijn de landsgrenzen ook nog eens flink overschreden, Aziatische landen als Korea en Japan zien Wouter Hamel namelijk graag op hun podia verschijnen.

Geheel niet verkeerd en nu is het dus tijd voor een derde cd. ‘Lohengrin’ waarbij Hamel ditmaal zonder de hulp van productievriend Benny (Benny Sings) de laatste hand legde aan de twaalf tracks. De creativiteit en ambitie van Hamel komen duidelijk door in elk van de dozijn songs. Er zijn flinke stappen buiten het comfortabele en het bekende jazz-genre genomen. Maar niet getreurd de muziekstijl is nog her en der terug te vinden zoals in het jazzy ragtime-achtige ‘Touch The Stars’, waarin de roaring twenties herleven door de zwierige trompet, trombone en saxofoon en de door drumsticks gesimuleerde tapdans.

Dan is het de beurt aan de eerste single ‘Demise’ en duidelijk is het meteen dat Hamel aan het uitbreiden is in zijn stijlen. Poppy soul met een warm geluid en een gospelkoor, ware muzikale zonnestralen die op ons oor vallen. Vervolgens komt ballad ‘What’s Left’ voorbij waar wij het niet kunnen laten even een vocale vergelijking te maken met Rufus Wainwright. Hamels stembewerking en samenzang met Lucinda Belle in dit lied, evenals de opbouw, doen denken aan Wainwrights’ ‘Release The Stars’. Ook in ‘Giugiu’ toont Hamel nog meer noten op zijn zang te hebben. Een uptempo popsong waarbij Lucinda Belle ditmaal aanwezig is voor een duet. Ook de teksten zijn op dit album niet om te versmaden. Verhalen worden met zo’n smaak gezongen dat je ze graag nog eens hoort.

Een ballad met meer umpf is ‘Finally Getting Closer’ waar Hamel ons met uitgerekte noten qua pianobegeleiding de song weet in te trekken. En het frisse en warme ‘Skimming The Skies’ heeft zijn plekje al bij ons in het hart veroverd, mede door de minimale begeleiding van enkel en alleen de blazerssectie. Voor wie van kleine verrassingen houdt binnen een nummer moet zeker ‘Kings & Queens’ beluisteren. Om elke hoek komt wel iets voorbij zetten, maar het pianowerk heeft wel iets vertrouwds zou het dan toch een kleine hoofdbuiging naar Queen zijn.

‘Rue Damremont’ klinkt naast de andere elf een stuk dramatischer door zijn gebruik van de viool en de dreigende piano-aanslagen. Hierdoor krijgt het geheel bijna een filmisch karakter. ‘Little Boy Lost’ is wederom sfeervol, de steady beat van de drums met daarnaast de opfleuring door middel van geneurie en gospelzangers, en de elektrische gitaarlijntjes die warmte door dit mengsel scheppen. Waarbij Hamel zijn bereik nog eens wat opstrekt, erg soulvol.

Ook ditmaal is Hamel met sprongen vooruit gegaan in zijn muziek. Mooi om te horen dat er nog zoveel meer in deze jongeman zit dan de popjazz die we al van hem kenden. Deze groei mag van ons zeker doorzetten. Dat maakt het uitkijken naar een volgend album alleen maar spannender.

aantal tracks: 12
speelduur: 42:55 minuten
site: http://hamelmusic.com/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s