Sexton Creeps – ‘Alex Hotel’

sexton creeps
stijl:
alternatief/psychedelisch/folkrock
wat: cd/lp
label/eigen beheer: Heilskabaal Records

Nog experimenteler, alternatiever of psychedelischer kun je het niet krijgen dan wat de heren van Sexton Creeps op hun derde cd ‘Alex Hotel’ gecreëerd hebben. Sinds hun vorige release ‘The Sour Acre’, uit 2011, is de groep nog dieper de duisternis in gedoken. Om elke hoek, en bij iedere noot, kun je dan ook wel iets verrassends en anders verwachten dat je trommelvliezen bestookt.

Onheilspellend begint ‘Homophone’ met het snerpende snijdende snaarbewerking van een of andere chordofoon door Jos Volkers aangevuld door samples en synths van nieuweling Kasper van Hoek en Martine Rademakers. Om vervolgens over te gaan in psychedelische spookachtige gesproken woord teksten en diep onthutsende geschreeuwde uithalen van zanger J.C. Als scherpe nagels over een schoolbord, of eigenlijk met de zingende zaag eindigen we deze track met het onheilspellende beeld van ‘The Unicorn Dies’ in ons geestesbeeld. Intens schrijnend is deze doodsworsteling van bijna dertien minuten vertolkt in zowel de zang als het instrumentgebruik.

Maar soms hoor je toch nog een vleugje terug van de folk-achtergrond van de band. In de openings-noten van de gitaarsolo van David Lamain in ‘Free N. For Everyone’ bijvoorbeeld, voordat hij twee tellen later los gaat met vette riffs, en de bijna neuriënde achtergrondzang van Martine Rademakers, Bram Niten en Kasper van Hoek. Of in het back to basic, houten hutten bos gevoel dat je bekruipt door het orgel gebruik in ‘Pissing In The Woods’ dat even een adempauze voor de zintuigen geeft alvorens er weer flink van het raggende, mind fuckende leer wordt getrokken in ‘Beech’

Ruim 8 van de 11 minuten vertolkt de instrumentatie in ‘Elderly Ladies’ Umbrellas’ een bizar verhaal voordat de lyrics van J.C. een opkomst maken. Dat kronkelt door verzengende woestijnen en door peyote trippende psychedelische muzieklijnen en arrangementen. Nee, dit is geen muziek voor of door beginnelingen. Maar met muzikale voorbeelden als Pink Floyd en The Doors verwachten we dat ook niet. Je moet dan ook zeker van muzikaal experimenteren houden om ook maar een voet te zetten in dit afgelegen hotel. Types zoals Anthony Hopkins en Jack Nicholson die portretteerden in hun thrillers zouden in ieder geval niet misstaan in deze soms kakofonische dramatische onheilsvertolkingen. Je moet dus niet bang aangelegd zijn, maar de fans van Sexton Creeps zijn dat naar ons idee dan ook niet.

aantal tracks: 5
speelduur: 39:58 minuten
site: http://sextoncreeps.eu/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s