Rufus Wainwright – 'Release the Stars'

Rufus Wainwright – ‘Release the Stars’
soort: Baroque Pop, Pop, Klassiek
cd/dvd: cd
jaar: 2007
label: Geffen
tracks: 12

Rufus_wainwright_release_the_starsOm te zeggen dat de familie Wainwright muzikaal aangelegd is, is zoiets als de paus een beetje katholiek noemen. Volgens ons is het in de Wainwright genen opgenomen om muzikaal te zijn, want met vader (Loudon Wainwright III) en moeder (Kate McGarrigle) en twee van zijn zussen die allen een belangrijke plaats hebben bemachtigd in de Amerikaanse/Canadese folk scene is het niet vreemd dat Rufus dezelfde route heeft genomen.

Hoewel dezelfde route misschien niet echt de beste omschrijving is voor wat hij ten gehore brengt. Rufus is zeker niet vies van folk muziek zo is hij geregeld samen te horen met zijn moeder en zus, maar daar laat hij het niet bij, zijn flamboyante persoonlijkheid schijnt namelijk door in zijn eigen muziek en dit zorgt voor het ontstaan van een, naar onze mening, nieuwe muzieksoort, Baroque Pop of beter nog Poperette (kruising tussen Pop en Operette).

Juist daarom zullen de meeste mensen die naar mainstream muziek luisteren hem alleen maar kennen van soundtracks; bijvoorbeeld die van Shrek waar zijn versie van het nummer ‘Hallelujah’ (oorspronkelijk van Leonard Cohen) op staat. Enkele andere soundtracks, waarop je zijn nummers terug kan vinden, zijn: Brokeback Mountain, en Moulin Rouge!.

Zelf geeft hij in interviews aan dat hij wel wat meer mainstream succes zou willen hebben, maar daar laat hij op deze vijfde cd helemaal niets van terug horen. Want meer dan ooit worden de nummers door koortjes en strijkers orkest aangedikt met daarnaast menig blazer sectie die je bijna van je sokken blazen. Het openingsnummer ‘Do I Disappoint You’ is hiervan een geweldig voorbeeld, het theatrale gevoel dat dit nummer met zich mee brengt is gewoonweg prachtig.

Het daaropvolgende nummer ‘Going To A Town’ is dan weer wat meer ingebonden en neigt wat meer naar rock, maar behoud de fantastische samenwerking met het koor, die de vragende kant op zich neemt in dit toch wel kritische nummer over de Amerikaanse maatschappij.

Net als in het theater is alles niet altijd wat het op het eerste gezicht of gehoor lijkt, zo is de vrolijke bijna tjirpende sound van ‘Sanssouci’ zeer misleidend, de tekst verteld ons namelijk al gauw dat de lol en gezelschap waar de persoon in het nummer op gehoopt had niet aanwezig zijn, er is namelijk niemand in Sanssouci. Al deze nummers doen ons toch wel denken dat Rufus Wainwright zijn muziek behoorlijk autobiografisch schrijft.

Het hele album is eigenlijk een weg waarbij je van alles op je pad tegenkomt, van het theatrale tot lichte rock en daartussen in bijna dromerige sonnetten. Het album zou bijna de soundtrack van Rufus genoemd kunnen worden. We zijn er dan ook zeker van dat mensen die zijn voorgaande albums kochten deze dan ook zeker niet willen missen in de verzameling, en wij raden iedereen aan die normaal hier niet voor zou gaan eens een nummer of twee te gaan beluisteren, je zult nog aangenaam verrast worden.

Advertenties
door evenwolvesdream Geplaatst in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s